De Zaak X

Als de 44-jarige Rob Zweekhorst op nieuwjaarsdag in 2014 zijn honden gaat uitlaten, weet niemand dat hij nooit meer thuis zou komen. Maar de kogels waarmee Zweekhorst werd gedood, waren voor iemand anders bedoeld.

Nadat hij ineenzakt, lopen de honden naar huis en weet Robs vrouw Natasja meteen dat er iets gigantisch mis is. Ze gaat naar buiten en treft daar haar overleden man aan.

In de loop der jaren worden regelmatig verdachten aangewezen, maar er komt jarenlang niemand voor de rechter. Nu is dat anders: René F., een man die vaker een rol zou spelen in drugsconflicten, moet zich als verdachte voor de rechter verantwoorden.

In de rechtbank kan Natasja eindelijk haar verhaal doen: „Elke mijlpaal van onze kinderen is nu besmeurd met de glasscherven van pijn. Geen vader langs het hockeyveld of de roeibaan. Geen vader bij het behalen van hun rijbewijs en geen vader bij de stap naar de universiteit en jongvolwassenheid. Maar ook geen vader bij hun afstuderen, hun huwelijk, hun eerste kind. Nooit meer praten met je vader voor een knuffel. Nooit meer.’’

Verslaggever Sander Sonnemans volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Dit is een zaak die je altijd bijblijft. Het zijn er niet veel, maar dit is er ook zo één. Als je ziet wat het doet met de familie.. Het zal je maar gebeuren dat je vader in vijf minuten tijd niet terugkomt en nooit meer terugkomt en dat je er alleen voor staat.’'

See omnystudio.com/listener for privacy information.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Veel jonge jongetjes sparen voetbalplaatjes van Panini. Voor een paar euro heb je de spelers uit de Eredivisie of de Champions League. Richard spaarde deze plaatjes ook, en die hadden een waarde van duizenden euro’s.

Nadat Richard een keer wat plaatjes koopt, ontdekt hij dat unieke exemplaren veel geld waard zijn. In de loop der jaren verzamelt hij er steeds meer, tot hij er zo’n drie miljoen heeft. Daar zitten spelers tussen als Diego Maradone, David Beckham en Cristiano Ronaldo en zijn collectie heeft een waarde van een half miljoen euro. Richard ziet dit als zijn pensioen.

Omdat hij gaat verhuizen slaat hij ze tijdelijk op in een opslagruimte. In een nacht komen er echter vier mannen met steekkarren binnendringen. Ze zijn gezamenlijk drie uur bezig om alle plaatjes mee te nemen. Als Richard in de periode daarna op verzamelsites kijkt, ziet hij regelmatig de gestolen plaatjes te koop staan.

Drie van de vier mannen worden gepakt en moeten zich verantwoordenin de rechtbank. Ze zeggen dat ze zijn ingehuurd door ene meneer Baksteen, maar wie dát is, willen ze niet zeggen. Ze wijzen naar elkaar en zeggen ook niet te weten waar de plaatjes gebleven zijn.

Michiel van Gruijthuijsen volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Het is natuurlijk extreem triest voor Richard. Als je dertig jaar van tevoren weet dat je pensioen veilig is en ineens is alles weg..  Dan zou ik mijn vertrouwen in de menseheid ook wel verliezen.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de 30-jarige Appie in zijn auto door Vlaardingen rijdt, wil de politie hem controleren. Daar werkt hij echter niet aan mee: hij gaat er vandoor en dus zetten agenten de achtervolging in.

Die achtervolging gaat op hoge snelheid, waarbij Appie over de stoep rijdt, door het rode verkeerslicht rijdt én tegen de richting inrijdt. Als hij zich klem lijkt te rijden, kan hij er toch nog een keer vandoor gaan. Daarbij rijdt op twee agenten in, zo zegt het Openbaar Ministerie.

Agenten weten hem uiteindelijk te arresteren en vinden zeventien lachgastanks in zijn auto, dus moet hij zich in de rechtbank verantwoorden. Zelf vindt hij het allemaal wel meevallen: „Hoe zij het vertellen lijkt het net op een James Bond film. Sorry dat ik het zo zeg, maar ik begrijp gewoon niet hoe dat geloofwaardig klinkt?’’

Zelrf gebruikt Appie ook lachgas. Hij is wel van plan daarmee te stoppen en denkt dat zonder hulp te kunnen. „Ik vind dat je dat je zelf sterk genoeg moet zijn om daar wat aan te doen.’’

Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak voor AD Rotterdams Dagblad: „Dit toont aan waar lachgas toe kan leiden. Je wordt aangesproken, je vlucht en dan ga je onder invloed van lachgas het verkeer in. Voor hetzelfde geld had hij onderweg iemand doodgereden.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de zomer van 2024 gaat in Utrecht de UITweek van start. In deze week maken nieuwe studenten kennis met de studentenverenigingen en de stad. Een van die studenten is Liv.

Als Liv na een gezellige avond in de stad terugfietst naar de vriendin bij wie ze die week logeert, moet ze door een tunneltje. Het is een rustig stukje, tussen de binnenstad en de Uithof, waar de kamer van haar vriendin is. Een auto die haar net inhaalde, staat plotseling op het fietspad, met de voorkant naar Liv toe. Alsof hij haar tegemoet komt rijden.

Liv gaat harder fietsen en probeert de auto te ontwijken, maar de bestuurder stapt uit en trekt haar van haar fiets. Er ontstaat een worsteling, waarbij Liv zich los kan trekken. Ze sprint weg en belt samen met een vriendin de politie.

De politie vindt DNA-materiaal van de verdachte op de handen en in de nek van Liv. Dan blijkt dat dezelfde verdachte een paar dagen eerder ook een vrouw heeft aangevallen en dat hij in 2015 is veroordeeld voor een geval van verkrachting.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Liv hield rekening met gevaren in de routes die ze fietste. ze zag dat een auto haar inhaalde en dat hij later stilstond. Als je zó alert bent en dan toch slachtoffer wordt, is dat een hele bittere conclusie: dat dat misschien wel bij het leven in Utrecht hoort.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de 70-jarige Gerrie in november 2025 ligt te slapen in zijn woning in Schelluinen, gaat er buiten een felle lamp aan. Die reageert op vier mannen die in zijn tuin komen, en vervolgens door een raam klimmen.

De weduwnaar wordt wakker van het licht en belt direct 112. Maar voor hij zijn hele verhaal kan doen, staan de mannen al voor zijn neus. Ze slaan en schoppen hem, en willen geld zien. Ook zetten ze een pistool tegen Gerries hoofd, en slaan ze hem met het pistool. Maar veel geld is er niet in de woning, vertelt Gerrie aan het viertal.

In de rechtbank zitten drie maanden later drie verdachten. De vierde is nog niet gevonden. Alledrie zeggen spijt te hebben, maar ze ontkennen dat ze Gerrie hebben geslagen of geschopt. Ze zeggen dat ze spijt hebben en vragen om vergiffenis.

Gerrie slaapt maanden later nog altijd slecht: „Er is geen nacht dat ik niet wakker word, of schoten hoor.’’ Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rivierenland: „Ik hoop heel erg dat Gerrie zijn leven niet laat vergallen door een paar van deze gastjes, en dat hij er bovenop komt.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de 11-jarige Sohani met haar broertje buitenspeelt in Nieuwegein, komt ze Hamzah tegen. Ze is kansloos als hij, tijdens een psychose, haar neersteekt en doodt. 

Tijdens het spelen is de telefoon van Sohani in het water terechtgekomen.Ze wil een schepnetje ophalen bij een vriendinnetje, maar komt dan Hamzah tegen. Hij vertelt in de rechtbank dat hij een mes had om zichzelf te doden, maar dat hij later bedacht dat hij het mes ook kon gebruiken om zich te verdedigen tegen demonen die hij zag. Als hij Sohani ziet, ziet hij haar ook als een demoon, zo vertelt hij.

Vlak daarna leest een kennis de slachtofferverklaring van de ouders van Sohani voor. Voor ze begint zet ze een foto van Sohani op de tafel voor zich. Op de foto zie je een klein meisje dat zittend naar de camera lacht. „We willen Sohani graag herinneren als het lieve meisje dat ze was, niet als slachtoffer. Er is hier maar één demoon en dat is Hamzah.”

Verslaggever Iris van den Boom van AD Utrechts Nieuwsblad volgt de zaak op de voet: „Dit soort zaken zijn heel moeilijk, want er zijn als het ware twee werkelijkheden. Een échte werkelijkheid, maar ook de werkelijkheid in het hoofd van de verdachte. Als een patiënt in een psychose zit, kan hij iets aanrichten wat hij ook nooit gewild heeft. Deze zitting was daarom heel confronterend.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Afleveringen die worden besproken:

Adrianne heeft het over een oud verliefd stel op de Maasboulevard. Die aflevering heet: Jaap (79) en zijn vriendin (74) wilden het vuurwerk zien. En ze blikt terug op het Vlaardingse pleegmeisje: Het Vlaardingse pleegmeisje (deel 1 & 2).

De zaken die ons het meest zijn bijgebleven:

Adrianne de Koning: De borstenknijper op de fiets

Michiel van Gruijthuijsen: Tiffany (52) ving multimiljonair in ‘web van leugens’

Sanne Beijer: De Vluchtstrook, Carolien (59) zag Betty en Ezra niet oversteken, Djive (10) riep nog één keer 'mama'

Emma Thies: Peuter Rico (1) werd 's nachts ontvoerd uit eigen huis.

Fijne vakantie!

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het stel Briza en Thanassis had een turbulente relatie. Had, want Briza leeft niet meer. Tijdens een nachtje in een Van der Valk-hotel werd ze gedood door haar vriend.

Beide partners werkten als sekswerkers. Thanassis had een bekende Nederlander als klant en die claimde hem steeds vaker. Zo vaak, dat Briza volgens hem jaloers werd, als er plotseling weer een taxi voor de deur stond om hem op te halen. Volgens Thanassis kregen ze die avond in het hotel ruzie, waarna hij haar in een nekklem legde en ze overleed.

De rechtbank legde Thanassis tien jaar cel op, maar hij ging in hoger beroep. In dat hoger beroep worden de gebeurtenissen opnieuw besproken. Ook Briza’s familie is erbij. Zij is in Colombia geboren als Jorge Iván, en later in transitie gegaan.

Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen volgt de zaak voor AD Haagsche Courant: „Haar familie hoort nu wat er uiteindelijk met hun geliefde Briza is gebeurd. Maar sommige antwoorden hebben ze niet gekregen. En dan laat je Den Haag achter je, waar dit alles is gebeurd, zónder degene die je lief hebt gehad. Het lijkt me heel intens.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De 61-jarige Yuval kwam vanuit Israël naar Nederland om zichzelf te kunnen zijn. Hij kreeg een relatie met Mark en ze bouwden samen een leven op. Ook na die relatie bleef hun band sterk, tot Yuval in april 2022 werd gedood in zijn woning.

Toen Yuval een leverziekte kreeg en steeds afhankelijker werd van hulp, was Mark zijn mantelzorger.Op een avond reageert Yuval plots niet meer op berichtjes. Mark vertrouwt het niet en gaat langs bij zijn appartement in Lunetten. Daar treft hij een afschuwelijk tafereel aan: Yuval ligt vastgebonden en zwaargewond naast zijn bed. Hulp mag dan al niet meer baten.

Al snel komt de politie drie mannen op het spoor: Pascal, Bruno en Younes. Wat begint als een plan om geld te stelen voor drugs, eindigt in een fatale geweldsexplosie. Tijdens de rechtszaak wijzen de verdachten vooral naar elkaar. Wie precies wat heeft gedaan in de woning van Yuval blijft lange tijd onduidelijk.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad „Ik heb contact gehad met Mark. In het begin vond hij het lastig dat hij door de pers benaderd werd, maar door zijn verhaal werd duidelijk dat Yuval een mans was die altijd voor iedereen klaarstond, en daar was hij wel heel tevreden mee.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als rechtbankverslaggever zit je uiteraard vaak in de rechtbank, maar soms zitten er zaken tussen die je lange tijd bijblijven. De zaak die Iris van den Boom niet snel zal vergeten, gaat over het jongetje Rico, dat ontvoerd werd uit zijn eigen bed.

Het gebeurt allemaal op een zaterdagochtend in Barneveld, in augustus 2024. De ouders van het jongetje zien ’s morgens dat de slaapkamerdeur van Rico openstaat, terwijl zij die de avond ervoor dicht hebben gedaan. Als ze de kamer inlopen, is het bedje van Rico leeg. Via de videodeurbel zien ze een man lopen, met hun kind in zijn armen.

Die man blijkt later de 54-jarige Ahmet te zijn. Hij wordt verdacht van het misbruiken en ontvoeren van de jongen. In de rechtbank wordt hij veroordeeld tot vier jaar cel en tbs. Daar is A. het niet mee eens: hij gaat in hoger beroep.

Dat hoger beroep moet nog worden behandeld. Hoe gaat het nu met Ahmet? En met peuter Rico? Rechtbankverslaggever Iris van den Boom van AD Amersfoortse Courant volgt de zaak op de voet. „Sommige zaken blijven je altijd bij, en deze staat misschien wel bovenaan alle zaken die ik heb gevolgd. Ahmet wil graag in contact komen met de ouders, maar als ik terugdenk aan de zitting van destijds kan ik me niet voorstellen dat zij daarop zitten te wachten.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Er staat een man voor de deur, in nette kleding. Hij heeft een map in zijn hand en vertelt degene die de deur opent dat er mogelijk straling in huis is. Zodra hij weer weg is, blijken ook sieraden en geldbedragen verdwenen.

Die nette man was in veel gevallen de 36-jarige Boban. Terwijl hij de oudere slachtoffers meenam naar de badkamer, omdat daar de minste straling zou zijn, sneakte zijn neef het huis in om de ouderen te beroven.

Maar bij een van zijn pogingen werd Boban betrapt, omdat de bewoosnter een camera in haar huis had staan, waarop haar dochter meekeek. En dus stamelt de zenuwachtige Boban in de rechtbank dat hij spijt heeft, en dat hij dit nooit had moeten doen. Hij legt uit dat hij schulden had en verslaafd was aan tramadol.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ik vind dit het laagste van het laagste. Je mag in de rechtbank nooit wat zeggen als journalist, maar in dit geval heb ik wel de neiging om tegen hem te zeggen ‘Jongen, je hebt zelf ook een moeder. Wat zou je ervan vinden als iemand dit bij jouw moeder deed?’”

Wil je meepraten over deze zaak? Ga dan naar AD.nl/dezaakx en discussieer mee

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Yara naar haar werk gaat, laat ze haar zoontje Noa (1) achter bij haar stiefvader Jamilo. Hij is de vriend van haar moeder en samen hebben zij ook een jong zoontje. Zo kunnen ze leuk samen spelen, maar als ze thuiskomt ontdekt Yara dat er niet alleen gespeeld is.

Noa heeft namelijk krassen in zijn nek en blauwe plekken op zijn arm. Ze maakt foto’s van de verwondingen, maar laat het verder rusten. Als ze een week later, na weer een dag oppassen door Jamilo, opnieuw blauwe plekken ziet, confronteert ze hem ermee. Hij zegt dat het kwam door het spelen en stelt haar daarmee gerust. Maar een week later is het wéér raak: Noa heeft twee gebroken ribben en een gebroken arm. Jamilo wordt opgepakt en zit drie dagen in voorarrest.

In de rechtbank moet Jamilo dat uitleggen. Hij zegt dat hij geen verwondingen heeft gezien en dat er gewoon is gespeeld. Volgens hem mocht Yara hem vanaf het begin niet en probeert ze hem zwart te maken.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het is al erg genoeg hoe ver het is gekomen. Moeder Yara verdient dus een pluim voor het feit dat ze heeft ingegrepen. Hoe moeilijk dat ook zal zijn geweest, want Jamilo was toch de vriend van haar moeder. Daardoor is de cirkel van geweld doorbroken.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De 40-jarige Silvia heeft een nagelsalon aan huis in Pijnacker, maar ze heeft ook een duistere kant: zeven jaar lang lichtte ze een klant en vriendin op, en dat kostte die vriendin bijna 900.000 euro.

Terwijl Irene voor de eerste keer in de stoel zit bij Silvia om haar nagels te laten doen, stormt Silvia’s partner binnen om te vertellen dat ze uit hun huis worden gezet omdat ze een huurachterstand hebben. Irene wordt geraakt door het verhaal en biedt aan 300 euro te betalen. Ze boekt ook meteen een nieuwe afspraak, en de twee vrouwen worden vriendinnen.

De huurschuld lijkt na een tijdje opgelost, maar dan vertelt Silvia dat ze haar bedrijf wil uitbreiden. Nu werkt ze in een kamer in haar huis, maar ze zou graag een studio in haar tuin zetten. Ook daaraan betaalt Irene mee: haar scheiding is inmiddels definitief en de boedel is verdeeld, dus heeft ze het geld. In de loop der jaren gaat het om bijna 900.000 euro. Daar komt bijna niets van terug.

Pas na jaren vriendschap ontdekt Irene dat ze is opgelicht. Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Ze zal zichzelf nu voor haar kop slaan: waarom ik heb dit niet eerder gezien? Maar dat is juist waarom het oplichting is en waarom het vaak voorkomt: je ziet het niet omdat je wordt opgelicht. Oplichters kunnen nu eenmaal op bepaalde triggers drukken bij mensen.” 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na een houdverbod zou je zeggen dat een kattenliefhebber wel beter weet, maar in het geval van Jasmine blijkt dat toch anders te zijn. Bij een controle blijken er 14 katten in haar huis te leven, in zeer slechte omstandigheden.

Overal in huis liggen kattenharen, er is veel ontlasting en het ruikt er naar ammoniak. Een deskundige die in de woning komt, krijgt hoofdpijn en wordt benauwd, en in de badkamer zitten twee Maine Coons opgesloten. De dierenarts die de katten vervolgens onderzoekt, komt met een waslijst aan problemen bij de dieren.

Volgens Jasmine, de bewoonster van het huis, zijn de katten echter niet van haar en overtreedt ze dat houdverbod niet. De dieren waren namelijk van haar partner en haar zoon, zo legt ze uit. Maar als ze naar hun voerbak liepen, gaf ze ze wel eten.

In de rechtbank vertelt ze dat ze de katten niet kan weggeven: ‘Dat doe je gewoon niet.’ En hoewel ze hulp krijgt in gesprekken, wacht ze nog altijd op hulp in de huishouding. Zelf denkt ze zo’n zes tot acht katten te kunnen houden. De rechter denkt daar anders over.

Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het is schrijnend. In de eerste plaats voor de dieren, maar ook voor deze mensen die de zorg niet aankunnen en dat ook niet inzien.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een ochtend in november 2025 loopt de 52-jarige Hanifi naar zijn auto. Onder zijn ruitenwisser zit een briefje: hij zou een schuld hebben bij Agit en die moet hij betalen.

Hanifi loopt zijn huis weer in en belt Agit. De conclusie van het gesprek is dat de schuld toch niet zou bestaan en de twee spreken af om het de volgende dag verder uit te praten, bij Hanifi in de straat.

Hanifi trommelt zijn zoon, een bemiddelaar en nog twee anderen op. Ze staan te wachten als Agit in een witte auto de straat in rijdt. Vanaf dat moment is het onduidelijk wat er is gebeurd: volgens de familie van Hanifi stapt Agit uit en schiet hij direct op Hanifi, die dat niet overleeft. Volgens Agit is er juist een worsteling, waarna hij zich verdedigt door op Hanifi te schieten.

In de rechtbank vertelt Agit dat opnieuw. Terwijl hij dat vertelt, lopen de emoties hoog op. Hanifi’s weduwe is erg emotioneel en toont een foto van haar man. Hanifi’s zoon vraagt in zijn slachtofferverklaring om antwoord op de vraag waarom dit is gebeurd.

Verslaggever Theresia Schouten volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Er waren veel emoties in de zaal. Voor de kinderen van het gezin van Hanifi is het erg lastig; zijn weduwe vertelt dat het gezin verscheurd is door de dood van Hanifi. Ze vragen zich af wat er gebeurd is en het lijkt me erg lastig dat daar mogelijk nooit een antwoord op komt.” 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Heel even lette taxichauffeur Cas niet op, zo zegt hij in de rechtbank. Hij keek even naar de passagier naast hem, daarna naar de navigatie en het volgende moment botste hij op een maaltijdbezorger.

Die maaltijdbezorger raakte ernstig gewond. In de rechtbank legt Cas uit hoe hij zich voelt: „Het is gewoon kut. Ik ben een hele stomme lul geweest en verwijt het mezelf tot op de dag van vandaag.”

Het is niet het enige waarvoor hij zich moet verantwoorden in de rechtbank. In december 2023 was hij betrokken bij het laten exploderen van een koelkast door zwaar vuurwerk en benzine. Ook hielp hij mee met het bouwen van een vreugdevuur, wat later uitmondde in rellen met de politie.

Volgens Cas is de explosie vooral de schuld van andere jongens, en blijft het bij de nieuwjaarsnacht onduidelijk wie een aanhanger klaarzette om het vuur in te rijden.

Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Cas moet mogelijk een hoge prijs betalen voor wat er gebeurd is. Maar dat is voor de slachtoffers ook zo. Het enige positieve is dat dit wel een wake-upcall lijkt te zijn voor Cas.” 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De 23-jarige Noah lijkt de ideale penningmeester voor de Westlandse voetbalclub V.V. Verburch: hij studeert accountancy, werkt in de accountancy en voetbalde jarenlang voor de club. Maar onder zijn beheer verdwijnt er 130.000 euro uit de clubkas.

In de rechtbank moet Noah uitleggen wat er gebeurd is. Hij vertelt dat hij al sinds zijn 15de gokt op illegale sites. Twee jaar lang werkte hij voor zo’n site, waarbij hij betaald werd in gokwaarden. Die zette hij in, maar hij verloor vooral.

Als hij stopt met werken voor de goksite, gaat hij zijn eigen geld inzetten. Tot hij op zijn 21ste helemaal geen geld meer heeft.

Dat is het moment dat hij penningmeester wordt. Naar eigen zeggen betaalt hij een keer per ongeluk een rekening van de club met zijn eigen betaalrekening. Als hij de vorige penningmeester vraagt hoe hij dat kan oplossen, zegt hij volgens Noah dat hij dat geld gewoon kan overmaken naar zijn privérekening.

En zo begint Noah met gaten vullen: hij maakt geld over van de club naar zijn eigen rekening. Het gaat om 89 transacties, van honderden tot tienduizenden euro’s.

Pas als er 130.000 euro is verdwenen, wordt het opgemerkt. Hoewel de club via een benefietavond de schade heeft gedekt, moet Noah toch in de rechtbank verschijnen. Hij schaamt zich voor wat hij heeft gedaan, zegt hij.

Verslaggever Fred Vermeer volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Zijn vriendin was erbij in de rechtbank. Toen hij vertelde hoe zij hem altijd is blijven steunen, barstte hij in tranen uit. Dat was erg indrukwekkend.”

Dit is de nieuwste aflevering van de podcastserie De Zaak X. De complete serie beluister je via deze site! Elke week een mailtje als de nieuwste aflevering online staat? Schrijf je dan hieronder in!

LUISTER OOK naar onze dagelijkse nieuwspodcast Praat Mee met AD

KIJK OOK naar deze nieuwsvideo’s:

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Kaylee en Anna een 9,5 krijgen voor een muziekoptreden op school, zijn ze blij. Maar als docent Bart (61) zegt dat ze er een 10 van kunnen maken, willen ze dat wel. Daarvoor moeten ze bij Bart thuis in Amersfoort nog een nummer van ABBA zingen.

Ze gaan met hem mee in zijn auto. Eenmaal in de studio op Barts zolder liggen er latexpakjes voor hen klaar. Vlak voor het optreden begint, loopt Bart nog even naar beneden en op dat moment zet Kaylee haar telefoon in de opnamestand. Dat besluit van Kaylee blijkt later goud waard: het is bewijs bij haar aangifte. Op apparaten van Bart worden 2400 foto’s en video’s van jonge meisjes gevonden.

Op de beelden is te zien dat hij meisjes in de leeftijd van 8 tot 16 jaar betast. In de rechtbank zegt Bart meerdere keren dat hij het ‘afschuwelijk vindt dat hij te ver is gegaan’ en dat hij ‘zich dagelijks zorgen maakt om hun welzijn’.

Verslaggever Piet van Dijk volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant. „Meerdere slachtoffers vertelden dat ze hun gevoel van veiligheid kwijt zijn en dat ze niemand meer dichterbij willen laten komen. Ook vertelde een van de meisjes dat ze wilde dat ze toch maar had geluisterd naar haar onderbuikgevoel.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Wat een demonstratie had moeten worden op het Malieveld in Den Haag, liep compleet uit de hand. Agenten werden belaagd en er werd zelfs een politieauto in de fik gestoken. Daarvoor moet verdachte John zich melden in de rechtbank.

De politieauto die op het Malieveld stond werd tot twee keer toe in brand gestoken. Tussendoor werd het voertuig geblust, maar later laaide een nieuwe brand op.

Volgens het Openbaar Ministerie stak John een nitraat aan en gooide hij die in de auto, waarna de auto in brand vloog. John ziet het anders: hij gooide dan wel een nitraat in de auto, maar dat was volgens hem niet de oorzaak van de brand. En de appjes waarin hij het over de brand had? Dat noemt hij nu grootspraak.

Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen was bij het protest op het Malieveld en volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Relschoppers voelen zich vaak onaantastbaar in een grote groep. Maar als de politie je écht wil vinden, dan zullen ze je vinden, zo blijkt. Dan moet je dus je verantwoordelijkheid nemen voor je daden, en ben je niet meer beschermd door die grote groep.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het gebruik van crack is een groot probleem in Rotterdam. Een van de vele gebruikers is Hassan, die in de zomer van 2025 zelfs probeert brand te stichten op de Spoedeisende Hulp van het Erasmus Medisch Centrum.

Met een blauwe jerrycan vol gestolen brandstof en een ontbloot bovenlijf gooit Hassan de brandstof op de grond. Hij zit op zijn knieeën en probeert brand te stichten, maar het lukt hem niet. Daarop gaat hij er weer vandoor.

Een paar dagen later steelt hij een mes bij de Action en maakt hij stekende bewegingen naar jonge vrouwen. En dat soort dingen gebeuren vaker: bij de Albert Heijn en nogmaals bij de Action.

In de rechtbank vertelt hij dat hij niet meer weet dat hij bij het Erasmus was, vanwege de crack. „Ik ben sowieso tegen het in brand steken van spullen.’’ Ook kan hij zich niet voorstellen dat hij achter de jonge vrouwen aan is gegaan: „Zo’n persoon ben ik niet.’’

Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Ergens is het heel verrdietig dat hij zegt dat hij niet zo’n type mens is, want misschien is hij dat juist wél als hij drugs gebruikt. Hij lijkt zichzelf kwijt te zijn als hij drugs gebruikt, en dan is het heel verdrietig dat je dingen doet die je je niet kan voorstellen als je niet hebt gebruikt.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Nadat hij een auto in de prak had gereden, moest Tristan ‘een klusje’ doen. Hij moest een taxichauffeur ontvoeren en reed de man aan op de A13. Maar de gemaakte beelden lieten hem al snel tegen de lamp lopen.

Bij een tankstation in Rotterdam probeerde Tristan samen met drie anderen de taxichauffeur klem te rijden. Daar kon taxichauffeur Iwan nog ontsnappen, maar op de A13 tussen Rotterdam en Amsterdam kregen ze hem wél te pakken.

Een van de vier heeft Iwan beschoten, waarbij een kogel zelfs door zijn pet ging. Hierna sloegen de mannen op de vlucht. In de rechtbank is de 24-jarige Tristan de enige die zich moet verantwoorden.

Volgens hem wist hij eerst niet wat er zou gaan gebeuren. Toen hij doorhad dat het verkeerd zou aflopen, durfde hij niet meer te stoppen, omdat hij ‘bang was voor de hele situatie’.

Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Jongens onderschatten vaak de gevolgen van dit soort dingen, voor het slachtoffer, maar ook voor zichzelf. Ze plaatsen een explosief, halen drugs uit, of nemen iemand mee, zoals in dit geval. Maar je laat je in met gewetenloze criminelen, en dat heeft Tristan zelf ook ondervonden.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als op een ochtend de bewoners van de Westdijk in Bunschoten wakker worden, ligt er een man in hun tuinstoel. Hij lijkt te slapen, ruikt naar alcohol en wordt niet wakker. Als ze merken dat het slecht met hem gaat, bellen ze een ambulance.

In het ziekenhuis zien artsen dat de man een flinke wond op zijn achterhoofd heeft, die vermoedelijk is ontstaan door klappen tegen het hoofd. Ze ontdekken ook wie hij is: het gaat om Tomas, een Poolse man die in Bunschoten-Spakenburg werkt. Hij komt in het ziekenhuis niet bij kennis en overlijdt vier dagen later.

De politie doet onderzoek en ontdekt dat een hersenbloeding de doodsoorzaak is. De vraag is hoe en wanneer die is ontstaan. Pas maanden later meldt zich een man die mogelijk meer weet. Deze Simon is ook arbeidsmigrant, vertelt hij de politie. Hij zou in de zomer van 2024 een man hebben geslagen.

In de rechtbank vertelt hij dat hij niet veel meer weet, maar zich nog wel flitsen herinnert. Ook zijn er beelden waarop hij te zien is. Dat hij geslagen heeft weet hij nog wel, maar dat was een paar dagen vóór datTomas in de tuinstoel werd gevonden. Hij vindt dus dat hij niet schuldig is aan de dood van Tomas. „In die paar dagen kan er nog van alles gebeurd zijn waardoor die hersenbloeding ontstond.’’

Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „In de rechtbank vertelde zijn zus over het grote verlies voor de kinderen, ouders en overige familie van Tomas. Dat beeld is zo anders dan waar je in eerste instantie aan denkt bij een beschonken arbeidsmigrant in een tuinstoel. Daar zit een heel leven achter.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het koppel Claartje en Frankie woont al een tijdje samen in een antikraakpand. Als er op een nacht brand uitbreekt en Frankie zwaargewond raakt, wordt eerst gedacht dat hij in slaap is gevallen met een brandende sigaret. Maar als later een fles spiritus wordt gevonden, gaat het onderzoek verder. 

Uit het onderzoek blijkt dat Claartje tijdens de brand vluchtte en bij andere huizen aanbelde. Ze zou daar hebben gezegd dat ze haar vriend in brand had gestoken. Ondertussen werd Frankie net op tijd wakker en sprong hij direct onder de douche. Hij raakte zwaargewond en is het vertrouwen in mensen en de wereld om hem heen grotendeels verloren. „Ik voel dagelijkse psychische pijn.”

Claartje zegt in de rechtbank dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand. „Ik kan er niet bij dat ik dat heb gedaan. Ik hou van die jongen, hoe gemeen hij soms ook was. We hadden geen gezonde relatie, want hij zag me als zijn bezit. Maar ik was heel verliefd op hem.”

Dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand, is volgens deskundigen ongeloofwaardig. Ze kunnen zich dat niet goed voorstellen. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Zonder de verdachte tekort te willen doen, is het wel opmerkelijk dat deskundigen zich niet kunnen voorstellen dat zij zich niets meer kan herinneren. Dat geeft zeker een onbevredigend gevoel, want je hoopt dat zowel de verdachte als het slachtoffer een streep onder alles kunnen zetten.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na een gezellig feestje stappen Donnie, Mike en William in de auto. Wie er rijdt is onduidelijk, maar alle drie hebben ze behoorlijk wat alcohol en drugs gebruikt. Het ritje eindigt in een sloot langs de A28.

Donnie en William weten zelf uit de auto te klimmen. Mike zit nog vast in de passagiersstoel en moet door duikers worden bevrijd. Op de kant wordt hij gereanimeerd, maar hij overlijdt een dag later in het ziekenhuis.

Weken later wordt Donnie wakker uit zijn coma. Hij is zwaargewond en heeft breuken in zijn nek, borst en rug. Hij wordt ervan verdacht dat hij achter het stuur zat. Het was namelijk de auto van zijn vriendin en William zei direct na het ongeluk dat hij niet achter het stuur zat, omdat hij kort daarvoor zijn enkels had gebroken.

In de rechtbank vertelt Donnie dat hij geen enkele herinnering heeft aan het ongeluk. Dat maakt het voor de rechters lastig, want hoe kunnen zij oordelen als de verdachte niets meer weet van wat er is gebeurd? Vast staat in ieder geval dat degene die reed, of dat nu Donnie of William is, onder invloed was.

Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Iemand is onder invloed gaan rijden en die heeft zich daar behoorlijk op verkeken. Als je met alcohol en drugs op achter het stuur gaat zitten, dan is dat vragen om problemen.”

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Artur met een vriendin heeft afgesproken bij treinstation Delft Campus, zien ze een andere man ruzie maken met een vrouw. Hij staat haar uit te schelden. Artur wil ingrijpen, loopt naar hem toe en geeft hem een tik in het gezicht. Daarna wordt hij vervolgd voor een poging tot doodslag.

Op camerabeelden zien de rechters dat Artur meerdere klappen geeft. Als ze dat aan de verdachte vragen, zegt hij dat hij zich maar één klap kan herinneren. Die ene klap, met de platte hand in het gezicht, kan hij zich wel herinneren. Volgens hem was er gevaar en gaf hij daarom een klap.

Na de tik in het gezicht valt slachtoffer Michal van de stationstrap naar beneden. Hij is buiten westen en bloedt flink. Toch gaat Artur niet naar hem toe: „Ik dacht, misschien gaan ze zo wel kennissen bellen, je weet het nooit.”

De officier vervolgt Artur voor doodslag: „Als je iemand van een hoge, stenen trap naar beneden slaat, dan is er een grote kans op de dood. Ik betwijfel of de ernst van de situatie bij de verdachte doordringt.”

Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Je ziet dat iemand niet altijd opzet in klassieke zin van het woord hoeft te hebben om toch verwijt poging doodslag te krijgen. Puur omdat Michal op een stenen trap stond en dronken was, dan had je moeten weten dat hij achterover zou vallen en behoorlijk hard terecht zou komen op de stenen treden.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als de 79-jarige Willem ’s nachts in zijn bed ligt, hoort hij gestommel bij de voordeur. Hij woont in een seniorencomplex in Utrecht en neemt het zekere voor het onzekere: hij pakt zijn portemonnee en checkt het nachtslot nog een keer. Maar een paar minuten later staan er plots drie mannen in zijn slaapkamer, met een wapen.

Ze zeggen dat hij stil moet zijn en dat hij de politie niet mag bellen. Ze doorzoeken zijn woning en nemen de autosleutel mee. Zijn portemonnee, met veel cash erin, vinden ze niet. Als ze weg zijn, belt Willem toch de politie. Die pakt uiteindelijk drie verdachten op, die daarnaast ook verdacht worden van handel in harddrugs.

In de rechtbank willen de drie niet veel vertellen. Ze zeggen dat ze wel vaker ‘s nachts contact hadden, en ook die nacht. Over de autosleutel zegt een van hen dat hij die ‘in bewaring heeft voor iemand anders’.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Als je de geboortejaren ziet van die jongens, 2002 en 2003, dan schrik je wel. Het zijn nog zulke jonge gasten, die van hele ernstige feiten worden verdacht. Een woningoverval is gewoon een zwaar vergrijp. En als je ziet hoe makkelijk ze dachten geld te verdienen met drugs en daarna weer in aanraking komen met de politie, baart dat wel zorgen.” 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de zomer van 2020 wil een agent een groep mannen die voor een garage in Rotterdam staan fouilleren. Dat loopt echter niet af zoals hij wilde: vijf jaar later moet hij zelf voor de rechter komen.

De agent pakt een van de mannen die hij wil fouilleren vast en geeft hem een kopstoot. In zijn beschrijving van de gebeurtenissen schrijft de agent dat hij stevig werd vastgepakt en zich bedreigd voelde. Maar als een dag later beelden online komen, blijkt dat niet te kloppen. 

De agent stuurt daarop een mail naar zijn leidinggevende: het proces-verbaal klopt niet, maar met die mail wordt uiteindelijk niks gedaan. 

Vijf jaar later moet de agent in de rechtbank uitleggen wat er nou precies is gebeurd op die dag. Achter hem zitten zo’n twintig tot dertig collega’s die hem steunen. Hij vertelt dat hij hier al jaren naar uitkijkt, omdat hij eindelijk kan vertellen hoe het nou mis heeft kunnen gaan. Hij vertelt dat hij overtuigd was dat ze elkaar hadden vastgepakt en dat hij zich verantwoordelijk voelde voor de andere agenten. „Er lag veel gereedschap, ik zag dat de garagedeur een beetje dichtging en ik was bang dat de boel zou gaan escaleren.’’

De rechters concluderen dat de agent inderdaad fouten heeft gemaakt in zijn verslag, maar dat hij dat niet opzettelijk deed. Verslaggever Eric Oosterom volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Hij vertelde na de uitspraak dat hij niet blij was, maar wel opgelucht. Natuurlijk was hij opgelucht dat hij was vrijgesproken, maar hij was niet blij omdat hij vijf jaar in de ellende heeft gezeten door deze zaak.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Vlaardingse pleegmeisje, dat werd mishandeld door haar pleegouders, werd volgens hen op die manier tegen zichzelf in bescherming genomen. Dat zeggen haar ouders in de rechtbank: ‘We zijn geen mosnters.’

Volgens John wilde hij naast het meisje ook zijn gezin in bescherming nemen. Daarbij vond hij straf geven normaal: „Het begon met iets kleins, zoals in de hoek staan. Als ze dat dan niet deed, ging ik steeds een beetje verder en daarna ben ik de realiteit verloren en heb ik een hok gebouwd.’

Uiteindelijk brachten John en Daisy het meisje naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze ernstig hersenletsel heeft. Haar moeder leest een slachtofferverklaring voor: „Wat mijn dochters is overkomen, mag nooit meer een kind aangedaan wordne .Jullie zijn monsters en jullie hebben de levens van min kinderen kapot gemaakt. Ik wens jullie het slechtste van het slechtste toe.’’

VErslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Een van de heftigste momenten was voor mij waarop de rechters beschreven wat er op de screenshots die John en Daisy van camerabeelden hadden gemaakt te zien was. „Steeds weer die momenten en dan besef je, ooh meisje, hoe lang heb heb je dit moeten ondergaan? Hoeveel uur heb je daar gestaan? Lag je ‘s nachts ook aan de ketting? Was er ooit een moment dat je nog los was?’ 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Vlaardingse pleegmeisje is bij veel mensen bekend vanwege de schokkende manier waarop ze mishandeld werd. Maar hoe kwam zij eigenlijk terecht bij dit pleeggezin? 

Het meisje is eind 2013 geboren. Nadat haar ouders uit elkaar gaan blijft ze bij haar moeder wonen. Als zij een nieuwe vriend krijgt, worden het meisje en haar jongere zusje op een gegeven moment uit huis geplaatst. Ze komen terecht in het gezin van John en Daisy.

In de rechtbank vertellen zij over de manier waarop ze voor haar zorgen. John zegt dat hij het meisje tegen zichzelf wilde beschermen, maar dat hij ook zijn gezin wilde beschermen: „Je krijgt een meisje in huis, maar de gebruiksaanwijzing krijg je er niet bij.’’ Het beschermen begint met in de hoek staan, maar dat gaat steeds verder, tot hij zelfs een kooi bouwt voor het meisje. Als ze niet luistert, ga je er wel voor zorgen dat ze echt in de hoek blijft staan. Het begon met een touw, daarna een ketting, en toen een kooi.’’

Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het raakte me toen ik hoorde dat het meisje doorligpwonden had op haar voeten. Het duurt heel lang voordat je die krijgt, dus dat zegt wel wat over hoe lang ze heeft moeten staan. Dat moet afschuwelijk geweest zijn, echt heel gruwelijk.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een avond in juni belt Laurens de politie: hij wil 2,5 miljoen euro ontvangen en zijn vriendin en dochter uit Amerika moeten een visum krijgen. Als dat niet gebeurt, laat hij 150 kilo explosieven ontploffen.

De politie stuurt direct een onderhandelaar naar Laurens toe. Via camerabeelden zien agenten ook dat er veel draden door het huis lopen. De onderhandelaar weet hem uiteindelijk naar buiten te praten, waarna blijkt dat er helemaal geen explosieven aanwezig waren.

De avond vormt de climax van een periode waarin Laurens veel drank en drugs gebruikt. Hij drinkt dagelijks één tot twee flessen whisky en rookt soms wel dertig joints op een dag. Daardoor krijgt hij veel last van waanbeelden.

Na drieënhalve maand in de cel moet hij voor de rechters verschijnen. Daar vertelt Laurens dat hij geen herinneringen meer heeft aan de bewuste avond. Volgens psychologen heeft hij enkele psychische stoornissen en is hij verminderd toerekeningsvatbaar.

Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: ,,Het is zo moeilijk om dit te voorkomen. Laurens is meerdere malen behandeld voor zijn verslavingen, maar dat heeft niet gewerkt. Drank verdooft even, maar het helpt je niet op de lange termijn.''

Na deze aflevering gaat De Zaak X met winterstop. Op 12 januari zijn we weer terug!

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Jarenlang hadden Jonas en Bente een relatie, maar een gezonde relatie was het niet. Op een avond gaat het helemaal mis: Jonas zegt dat hij zichzelf wilde doden, volgens Bente wilde hij haar om het leven brengen.

Jonas heeft in zijn leven al langere tijd last van meerdere stoornissen. Hij is angstig, gaat conflicten uit de weg en heeft een laag zelfbeeld. Ook zegt hij dat hij bang is voor Bente, omdat zij hem zou commanderen. Volgens Bente is dat niet waar en is het juist andersom.

De twee gebruiken samen slaapmedicatie. Jonas maakt die op een avond in april 2024 klaar, en schrijft daarbij een brief waarin hij afscheid van Bente neemt. Hij wil zichzelf doden met het slaapdrankje, maar dat mislukt: hij overleeft het.

Drie maanden later doet Bente aangifte: volgens haar wilde Jonas niet alleen zichzelf doden, maar ook haar leven beëindigen. In de rechtbank moet Jonas zichzelf verantwoorden.

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ze hadden een vrij toxische relatie, ze konden eigenlijk niet met en niet zonder elkaar.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In de tijd dat de 20-jarige Raomi bij haar pleegouders Cindy en Max woonde, is ze zwaar mishandeld. Ze werd geslagen, moest veel klussen doen en er werden zelfs sigarettenpeuken op haar lichaam uitgedrukt. Maar in de rechtbank wijzen de twee verdachten naar elkaar.

Volgens Max werd Raomi geslagen door Cindy, en niet door hem. Hooguit zou hij haar een keer hebben geraakt als hij Raomi en Cindy uit elkaar moest halen. Verder zegt hij ook dat Cindy hém mishandelde.

Maar Cindy vertelt precies het tegenovergestelde: ,,Mevrouw, ik heb Raomi niet mishandeld, absoluut niet. Ik heb haar willen beschermen waar ik kon, en was als de dood voor die man.'' Wel geeft ze toe dat ze Raomi’s haren af heeft geknipt.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: ,,Ik heb geen oprechte spijt gehoord, want als je zegt dat je niks hebt gedaan, waar moet je dan spijt van hebben? Het meest bizarre vind ik dat als je mishandeld wordt door je partner, dan bel je de politie. Maar dat is ook niet gebeurd.''

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Mishandeling, blauwe plekken, hard werken in het huishouden: het leven van Raomi bij haar pleegmoeder Cindy is een hel. Pas na meerdere meldingen en als het meisje zelf de politie belt, kan ze eindelijk ontsnappen.

Jarenlang woonde Raomi bij de moeder van Cindy. Daar gaat het goed en heeft ze het naar haar zin. Tot de vrouw overlijdt. In samenspraak met de jeugdzorgorganisatie gaat Raomi dan bij Cindy, haar man en hun twee kinderen wonen.

In dat huishouden krijgt Raomi het zwaar. De man van Cindy overlijdt na een periode van ziekte, en zij krijgt een relatie met Max. Het stel zorgt slecht voor Raomi: ze moet voor de kinderen zorgen en mag pas naar school als ze al haar klussen heeft gedaan. Ze moet het huis opruimen, de tuin netjes houden en er wordt vaak tegen haar geschreeuwd. Dat viel eerder ook al de thuiszorgmedewerkers voor Cindy’s overleden partner op.

Als Raomi op een dag alleen thuis is, belt ze de politie. Ze vertelt dat ze wordt geslagen, en de politie komt naar de woning toe. Agenten besluiten direct om haar daar weg te halen. Cindy en Max worden opgepakt, en moeten zich voor de rechter verantwoorden. Daar blijkt dat het meisje vaak is mishandeld. 

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Op een koude winteravond gaat de 66-jarige Marius met de auto naar metrostation Capelsebrug. Wat hij van plan is, is niet duidelijk, maar tweeënhalfjaar later moet hij in de rechtbank uitleggen wat er nou die avond precies gebeurd is.

In de rechtbank vertelt hij dat hij de metro inliep, en daar werd aangesproken door twee vrouwen die zagen dat een jongen (17) een mes bij zich had. Volgens Marius heeft hij de jongen aangesproken, en gezegd dat hij undercoveragent is. Hij neemt de jongen mee naar zijn auto, en zegt dat hij op zoek gaat naar een plek om hem te fouilleren.

Samen rijden ze langs meerdere plekken. Ze komen langs het Kralingse Bos in Rotterdam, maar volgens Marius is dat geen geschikte plek. Uiteindelijk komen ze weer uit in Capelle, waar Marius de jongen op zijn buik op de achterbank laat liggen. Daar ‘fouilleert’ hij hem, maar betast hij de jongen ook. Zo zit hij aan zijn billen, en zegt hij dat de jongen ‘wel een stevig sixpack heeft’. Hierna zet hij de jongen nog af bij zijn oma, waar hij naartoe onderweg was.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. Hij waarschuwt voor victim blaming: „Als je angstig bent, doe je dingen die je anders nooit zou doen. Het is heel treurig dat een man van 66 jaar dan misbruik maakt van een jongen van 17.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na anderhalf jaar bekende Soenil plotseling dat hij Dilshad in de gracht duwde

Tijdens het festival Jazz in de Gracht liggen veel bootjes in de Haagse grachten. Vanaf bootjes en de kade wordt jazzmuziek gespeeld, waar veel mensen, genietend op hun boot, naar luisteren. Maar als twee mensen aan komen varen in een bootje, schrikken ze: ze zien een lichaam in het water.

Het is het lichaam van Dilshad. Hij leefde lange tijd op straat, tot zijn familie na vele pogingen eindelijk tot hem doordrong en hij het besluit nam om het roer om te gooien. Hij wilde zich op laten nemen in een kliniek, om zo van zijn verslaving af te komen. Dat plan besprak Dilshad met zijn huisarts, die hem steunde.

Maar dan wordt hij dus in het water gevonden. Eerst denkt de politie dat hij tijdens het wildplassen in de gracht is gevallen, maar anderhalfjaar later wordt een man opgepakt voor een winkeldiefstal. In de verhoorkamer bekent deze Soenil nog meer op zijn kerfstok te hebben. Hij zegt dat hij Dilshad in het water duwde.

In het eerste verhoor zegt Soenil dat hij wist dat Dilshad niet kon zwemmen, later zegt hij dat hij het niet wist. In de rechtbank zegt hij dat hij anderhalf jaar lang worstelde met zijn geheim, en dat hij het daarom vertelde. Ook zegt hij dat Dilshad hem geld schuldig zou zijn.

Verslaggever Theresia Schouten volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Dit is een hele bijzondere zaak, echt een worsteling aan alle kanten. Zonder bekentenis was de zaak allang afgesloten, dus het was ergens goed dat hij dat deed. Voor de familie van Dilshad voelt het heel onrechtvaardig dat Soenil nu geholpen gaat worden. Dat had Dilshad ook graag gewild, maar die kans heeft hij nooit gekregen.’

Dit is de nieuwste aflevering van de podcastserie De Zaak X. De complete serie beluister je via deze site! Elke week een mailtje als de nieuwste aflevering online staat? Schrijf je dan hieronder in!

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Twee weken na de geboorte van hun kindje, werd Jihaneve gedood door haar vriend Arnold. Ze hadden op dat moment al een paar jaar een relatie, waarin hij haar steeds vaker controleerde en isoleerde. Terwijl hun pasgeboren baby toekeek, doodde hij haar met 258 messteken.

Aan het begin van hun relatie zijn de twee gelukkig samen. Maar naarmate de tijd vordert, gaat het vaker mis. Arnold vertrouwt Jihaneve niet, en denkt dat ze vreemdgaat. Als ze zwanger van hem raakt, beschuldigt hij haar nog steeds.

Als hun kindje ter wereld komt, wonen ze neit samemn. Tot hun kindje twee weken oud is, en hij wil dat ze een DNA-test doen om te kijken of hij echt de biologisch vader van hun kind is. Dat weigert Jihaneve, waarna hij woest wordt en haar doodt, terwijl hun kindje toekijkt. Na het doden van zijn vriendin maakt Arnold selfies met hun kind.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De voogd legde in de rechtbank heel goed uit hoe hij  dat jonge kind nu al een trauma heeft bezorgd. Ook al lijkt een baby hier niks van mee te krijgen, het wordt toch opgeslagen in zo’n lichaam. Het is fijn dat het kindje nu in goede handen is, maar dat vond ik wel heel ingrijpend.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als twee zusjes op hun fatbike de straat in rijden, komt plots de 34-jarige Kishan zijn huis uitrennen. Hij bedreigt de meiden en wil hun telefoon zien, omdat hij denkt dat ze ‘samenwerken met zijn buren’, met wie hij ruzie heeft.

De meiden geven hun telefoon niet af, waarna hij hun fatbike kapot maakt en ze bedreigt met een mes. Pas als buurtbewoners erop afkomen, gaat hij zijn huis weer in. Daar wordt hij al snel aangehouden door de politie.

In de rechtbank blijkt dat de man last had van psychoses. Hij heeft enorm spijt, zegt hij: „Ik had dit niet zo moeten doen. Ik wil mijn oprechte excuses aanbieden omdat ik ze zo bang heb gemaakt.‟ Zijn advocaat geeft aan dat hij hulp nodig heeft, vanwege de psychoses.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. „Deze meiden zijn zich wezenloos geschrokken, maar wat als er een dodelijk slachtoffer was? Zou je dan ook denken dat hij alleen maar hulp nodig heeft? Dit soort zaken zijn lastig, echt heel erg lastig.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

De grootste artiest van Nederland, Marco Borsato, staat vanaf dinsdag 28 oktober na jaren onderzoek dan eindelijk voor de rechter vanwege ontucht met een toen 15-jarig meisje. Een meisje dat hij al kent vanaf haar geboorte, omdat ze de dochter is van de vrouw die al sinds de jaren negentig zijn fanclub runde. In de Zaak XL vertellen Alexander van Eenennaam en Victor Schildkamp het verhaal van een decennialange vriendschap die eindigt in een juridisch moddergevecht voor de rechter. Wat deed Borsato nou precies? Waarom wachtte het vermeende slachtoffer zo lang met aangifte doen? En hoe gaat de rechtszaak verlopen?

See omnystudio.com/listener for privacy information.

In een psychose beet Dennis zijn moeder in haar neus, om te controleren of ze geen IS-strijder met masker was. In de rechtbank spreekt de moeder haar zoon toe: „Ik ben slachtoffer, maar Dennis is dat zelf ook.”

Dennis had gedurende langere tijd last van psychoses, tot hij in de cel werd gezet nadat hij zijn moeder beet. Daardoor is hij al zeven maanden clean. Maar hulp heeft hij nog altijd niet, vertelt hij in de rechtbank. „Ik weet dat ik geen drugs moet gebruiken, maar doe het wel. Ik heb een probleem, daar wil ik hulp voor, maar die wordt niet geboden.’’

Aan het einde van de zitting spreekt zijn moeder Dennis en de rechtbank toe. Ze vertelt dat ze van Dennis verwacht dat hij meewerkt aan zijn behandeling. Als hij dat doet, kan hun band weer opnieuw opgebouwd worden. „Ik zie mezelf elke dag in de spiegel en heb mijn zoon vergeven, nu is het aan de rechtbank om met mij mee te gaan. Een straf heeft geen zin, we willen therapie voor zijn verslaving en de juiste zorg.’’

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Dat was zo raak, zo liefdevol en zo eerlijk. Ook wel een beetje dwingend: als je meewerkt ben ik bereid je weer in mijn armen te sluiten. En toen kwam het meest schattige: Dennis wil op vakantie met zijn moeder nu ze dat nog kunnen, en dat wil zijn moeder ook.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Sinds zijn uitzending naar Cambodja heeft oud-marinier Dennis het lastig. De gruwelijke dingen die hij daar zag gebeuren, staan nog altijd op zijn netvlies. Het gaat zelfs zo ver dat hij uiteindelijk zijn moeder vol in haar neus beet.

Na zijn uitzending naar het Aziatische land gebruikt hij veel drank en drugs en heeft hij ook psychoses. Tijdens een van die psychoses zaagt hij zelfs in zijn hand, waardoor hij nu geen vingers maar slechts een aantal stompjes heeft aan zijn linkerhand. 

Op een ander moment denkt hij dat iedereen in zijn omgeving een IS-strijder is, en vlucht hij richting Rotterdam The Hague Airport. Daar ramt hij een hek en komt hij zelfs op de startbaan terecht. Om hem te arresteren zijn veel agenten nodig en wordt hij zelfs getaserd.

Een jaar later is hij bij zijn moeder thuis en raakt hij opnieuw in een psychose. Hij denkt dat zij een IS-strijder is, en dat ze een masker draagt. Om dat te controleren, bijt hij haar hard in haar neus.

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een verwarde man: je leest het wel vaker. In Sliedrecht had een aantal mensen last van deze man, de 39-jarige Bas. Hij zingt vaak erg hard, maar als ze hier wat van zeggen, gaat het mis.

De wijkagent wordt ingeschakeld en gaat samen met een sociaal-psychisch hulpverlener met Bas in gesprek. Dat helpt niet. Hij blijft overlast plegen en stuurt bedreigende appjes. Zo stuurt hij naar zijn vader, die in het buitenland woont, dat ‘de familie op nummer 116 eraan gaat’, en ‘ook de wijkagent en de verpleegkundige gaan eraan’.

Ook heeft hij met een luchtbuks geschoten. Bij zijn aanhouding wordt vuurwerk met kogeltjes eraan vastgebonden in zijn huis gevonden. In de rechtbank legt hij uit dat hij erg hoog in zijn boosheid zat. Deskundigen twijfelen of hij wel toerekeningsvatbaar kan worden gehouden, omdat hij last had van psychoses.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Ik zag een fragiel en totaal ongevaarlijk persoon. En dat dat is zo in tegenspraak met de bedreigingen die hij heeft geuit en wat hij volgens de buren nog meer uitgevreten heeft.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Sinterklaas in 2022 aankomt in Dordrecht, zijn de kinderen natuurlijk door het dolle heen. Maar voor Montussa, het paard van Sinterklaas, is het een zware dag. Agenten zien dat het dier zelfs door zijn benen zakt.

Al bij het begin van de intocht zien agenten dat Sinterklaas te zwaar is voor het paard. Zijn benen komen onder de buik van Sinterklaas uit, en ze besluiten er wat van te zeggen. Maar volgens de man die Sinterklaas speelt, is dat niet het moment om het er over te hebben, want de wandeling moet beginnen.

Aan het einde van de intocht zakt het dier, met de Sint op zijn rug, zelfs door zijn hoeven. Agenten grijpen in en laten eigenaar Matthijs B. het dier de trailer in begeleiden.

Omdat de politie en het Openbaar Ministerie van mening zijn dat er sprake is van dierenmishandeling, moet Matthijs B. zich voor de rechter verantwoorden. Hij wil de zitting niet bijwonen, maar schrijft in een brief dat het dier volgens hem in goede gezondheid verkeert.

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Als je het paard ziet denk je wel ‘arm beestje’.. Ik denk niet dat Dordrecht Matthijs B. nog gaat inzetten, en er zal extra scherp naar de conditie van het paard van Sinterklaas gekeken worden.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Tijdens een avond in het schuurtje van Saif wordt Santiago doodgeschoten. Maar wie heeft dat gedaan? Was het Saif of deed Santiago dat zelf?

Saif (18) en Santiago (19) zijn goede vrienden. Omdat Santiago op straat leeft, biedt Saif aan dat hij wel in het schuurtje bij zijn moeder thuis kan wonen. Daar past precies een bank waar hij op kan slapen.

Omdat Saif al een tijd wordt bedreigd, koopt hij een wapen. Tijdens een avond in het schuurtje spelen de twee met het wapen. Volgens Saif richt zijn vriend het wapen op zijn eigen hoofd, waarna hij de trekker overhaalt. Vlak daarna is Santiago dood.

Maar klopt dat wel? Of was het Saif die per ongeluk zijn goede vriend doodschoot? Daarover moeten de rechters oordelen.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De familie van Santiago moet verderleven met dit verlies, dat moet je nooit vergeten bij dit soort zaken. Door dat wapen dat Saif heeft gekocht, heeft Santiago nooit de kans gehad iets te maken van zijn leven.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Als Rianne via Facebook een berichtje krijgt van Nathan, lijkt hij een lieve, leuke en zorgzame jongen. Maar tijdens de relatie verandert dat, en loopt het van kwaad tot erger.

Op het moment dat de twee elkaar leren kennen, is Rianne net ontslagen uit een revalidatiecentrum. Ze hebben leuk contact, maar dat verandert, vertelt ze in de rechtszaal. Nathan slaat haar, mishandelt haar mentaal en scheldt haar uit.

Als ze besluit bij hem weg te gaan, begint hij haar te stalken. Hij belt haar heel vaak, staat voor haar deur en maakt meerdere keren één cent naar haar over met een tekstje dat ze haar telefoon moet opnemen.

Nathan wordt vervolgd voor stalking, maar zegt dat het van twee kanten kwam. In de rechtbank vertelt Rianne over hun relatie. „Ik dacht dat als ik alles goed zou doen, dat hij niet meer zou slaan. Langzaam verdween ik. Ik leefde niet, maar overleefde.’’

Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het was een nare zitting. Door alle gebeurtenissen en de reactie van Nathan en zijn familie op haar verhaal hing er een beklemmende sfeer. Daar werd ik echt een beetje onpasselijk van.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Jonge kinderen kunnen in een ‘slaan-fase’ terechtkomen. Als ze ongeveer anderhalf jaar oud zijn, krijgen ze meer een mening, maar die kunnen ze nog niet uitspreken. De één jaar oude Sven slaat ook, maar dán slaat zijn leidster terug.

De eerste keer dat het gebeurt zit leidster Linda op een kleedje. Sven loopt naar haar toe en slaat haar in het gezicht, waarna zij hem terugslaat. Collega’s zien het gebeuren en zijn verbaasd.

Een maand later gebeurt het opnieuw: Sven slaat Linda en wéér slaat zij hem hard in het gezicht. De collega’s gaan naar hun leidinggevende, waarna Linda op gesprek moet komen en de ouders worden ingelicht. Zij doen aangifte.

En dus zit Linda in de rechtbank. Ze vertelt dat ze veel spijt heeft en dat ze ontslagen is. Volgens haar had ze dit nooit gewild en snapt ze niet waarom ze Sven geslagen heeft. Deskundigen zien dat ze moeite heeft om haar impulsen te beheersen en dat herkent ze wel.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Als het mijn kind is zou ik ook a la minute mijn kind weghalen, want hoe kan je ze nog vertrouwen bij de opvang. Je moet erop kunnen vertrouwen dat het goed gaat, dat is ernstig beschaamd.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na een vechtscheiding in 2010 vertrekt de 70-jarige Christina naar België. Ze emigreert samen met haar moeder, en leeft daar van haar AOW. Vijftien jaar later wordt haar zaak behandeld in de rechtbank: ze wordt verdacht van fraude én drugssmokkel.

Na het overlijden van haar moeder, in 2012, meldde Christina dat niet, waardoor ze nog elke maand AOW van haar moeder ontving. Dat is strafbaar.

Daarnaast verdenkt het Openbaar Ministerie haar van drugssmokkelen. Nadat ze opnieuw emigreerde, nu naar Oostenrijk, smokkelde ze wekelijks met de trein drugs naar haar nieuwe thuisland. Toen ze daarvoor in de gevangenis zat, gaf ze dat niet door aan de Nederlandse overheid, waardoor ze ook onterecht AOW voor zichzelf ontving.

In de rechtbank was de inmiddels 85-jarige vrouw niet aanwezig. Vanwege gezondheidsproblemen kon ze niet naar de rechtbank komen. Ze woont nu in Spanje.

Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Wat ik wel apart vond is dat het zo’n zaak behandeld wordt, terwijl het OM enorme achterstanden heeft en zedenzaken niet behandeld kunnen worden. Dan vraag je je wel af of we onze tijd niet een beetje beter kunnen gebruiken.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na veertig jaar huwelijk wordt Ellen (72) gedood door haar eigen man Harry (78). Als hij zich daarvoor moet verantwoorden in de rechtbank, geeft hij aan dat hij dat deed op haar eigen verzoek.

Harry vertelt namelijk dat zijn vrouw steeds meer last kreeg van haar gezondheid. Daardoor leefde ze steeds geïsoleerder, legt hij uit. Ook werd zijn rol steeds groter, geeft hij aan: „Ik moest leren mijn gevoelens uit te schakelen, en de stabiele factor zijn.’’

In de rechtbank vertelt Harry dat Ellen een verzoek tot euthanasie deed, maar dat dat werd afgewezen. Daarop vroeg ze hem om hulp bij haar dood, zo zegt hij. Dat heeft hij gedaan, en enkele dagen later belde hij de huisarts.

Als de politie onderzoek doet, wordt een notitieboekje van Ellen gevonden, waarin ze schreef: „Mijn filmrolletje is op, ik wil rust hebben. Mijn lieve en zorgzame man heeft me begeleid tot de dood ons scheidt. Hij heeft nu recht op een normaal leven, waar hij in alle rust van kan genieten. Hij is ook al 78, dat geeft hem rust.’’

In de rechtbank vertelt Ellens broer John dat hij Harry’s daad niet als moord ziet. Hij is ervan overtuigd dat Harry Ellen heeft geholpen met het doel haar uit haar lijden te verlossen, en niet omdat hij van haar af wilde.

Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Wat me dan wel bijblijft is dat je hulp bij zelfdoding wel vaker hoort, maar dat dit echt wat anders is. In dit geval is het echt de ‘helper’ geweest die actief het leven van de ander heeft beëindigd. Dat moet heel zwaar en verdrietig zijn geweest. Ik denk dat dat voor een buitenstaander heel moeilijk te bevatten is om zover te gaan.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.

Het Stationsplein in Utrecht staat al jarenlang bekend als een onprettige plek ‘s avonds. Er wordt gehangen, er wordt gedeald en gestolen. Maar op een avond gaat het écht mis voor de 19-jarige Esmat. Tijdens een vechtpartij steekt hij drie mannen neer.

Esmat groeide op in Afghanistan en vertelt in de rechtbank dat hij een zware jeugd had. De taliban kwam op, en hij vluchtte naar Europa. Die vlucht duurde vijf jaar. In Nederland woonde hij in een azc, bij een pleeggezin en nu zelfstandig.

Vaak gaat hij naar het Bollendak, om te chillen en te blowen. Zo ook op een warme zomeravond in juli 2024. Die avond loopt uit de hand, als Syriërs en Afghanen in gevecht raken. Esmat pakt een mes, en steekt drie mannen, zegt het OM: één in zijn rug, een ander in zijn schouder en de derde in zijn arm.

Hij vindt zelf dat hij geen keuze had: „Ik moest mezelf verdedigen. Als ik dat mes had teruggegeven, was dat mijn dood geweest.’’

Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ik vind het heel dubbel, ik denk dat we ons geen moment echt kunnen verplaatsen in wat er met je gebeurt als je uit je land moet vluchten waar de Taliban in opkomst is.’’

See omnystudio.com/listener for privacy information.